گرداننده : رضا قاسمی نشريه ادبی

صفحه‌ی نخست

مقاله

داستان

شعر

گفت و گو

نمايشنامه

طنز

مواد خام ادبی

درباره‌ی دوات

تماس

کتابخانه دوات

دعوت به مراسم
 کتابخوانی

 

 

شعری  از ویسواوا شیمبورسکا

ترجمه ی سهراب رحیمی

 

 

زیر همان ستاره

 

مرا ببخش،

 زمان آن است،

که من تو را ضرورت بنامم

مرا ببخش، ضرورت!

اگر اشتباه می کنم

امیدوارم خوشبختی بدبختی نشود

تا من آن را از آن خود بنامم

بگذار مرده ها فراموش کنند

که  بزحمت در حافظه می درخشند

ببخش، زمان!

برای انبوه دنیای از دست رفته در ثانیه

ببخش عشق قدیمی

که من این گام تازه را برای اولین بار برمی دارم

ببخشید جنگهای دور

که من گلها را به خانه می برم

ببخشید زخمهای باز

که من انگشتم را سوراخ می کنم

ببخشید مرا، شما که جیغ می زنید از میان اعماق

برای لیست غذا روی میز

ببخشید همه ی شما در ایستگاه

برای خوابم ساعت پنج صبح

 خنده های مرا ببخشید

امیدهای له شده

ببخشید کویرها

که من شما را

با یک قاشق آب هم

آبیاری نمی کنم

و تو ای کرکس،

به همان شکل در همان قفس پس از سالها

همیشه ساکن، خمیده؛ در همان نقطه

ببخش مرا، حتی اگر تو پر از کاه شده ای

ببخش مرا، درخت قطع شده، برای پایه های جدید میز

ببخشید سوالهای بزرگ برای جوابهای کوچک

ای حقیقت! زیادی مرا کاوش نکن

ای قادر متعال! به من سخاوت عطا کن

ای رمز هستی، تحمل کن تا من

سیم ها را از درون گاری ات بیرون بکشم

به من تهمت نزن، ای روح،

زیرا به ندرت تو را پیش خودم دارم

ببخشید، ای همگی

از اینکه نمی توانم همه جا باشم

ببخشید از اینکه نمی توانم تک تک و همه ی شما باشم

می دانم تا آن زمان که زنده ام

نمی توانم کنار بیایم با این مسئله

که من سر راه خودم ایستاده ام

ناراحت نشو، خطابه ی من!

وقتی کلمات مطنطن را قرض می کنم

و آنگاه زحمت بسیار می کشم

تا آنها را ساده جلوه دهم.

 

   

بازچاپ مطالب دوات ممنوع است؛ به مطالب دوات فقط می‌توانید لینک بدهید.

برگشت