نشريه ادبی

 

وريا مظهر

هشت شعر 

 

فاصله ‏‏زدايي يك

 

روي صورتِ فاصله نقاب بگذار

پوستِ صورتت را بكن

و روي نقاب بكش

تا فاصله خوب جا بيافتد

بعد كه فاصله خوب جا افتاد

پوست و نقاب را

- هر دو -

از صورت فاصله بردار؛

 

حالا برو

و خودت

پشتِ آن قايم شو!

 

*

 

فكر مي‏كني!

 

از اين كه هنوز فكر مي‏كنم هستم  تعجب نمي‏كنم، چون هستم

از اين كه هنوز فكر مي‏كنم خواهم بود  تعجب نمي‏كنم، چون فكر مي‏كنم

از اين كه هنوز فكر مي‏كنم مرده ‏ام  تعجب نمي‏كنم، چون زندگي مي‏كنم

از اين كه هنوز فكر مي‏كنم  حرفي براي گفتن دارم  تعجب مي‏كنم

چون فكر نمي‏كنم!

 

*

 

چيزي سوم

 

بلمي كه از جنگِ جهاني سوم بر مي گشت

يك بلم بيشتر نبود، يك بلم بسيار هم معمولي

در آب‏هاي آزاد جهان

به سمتِ ما مي‏آمد

اما يك پارويش را در جنگ جهاني اول

و پاروي ديگرش را

در جنگِ جهاني دوم جاگذاشته بود

 

پاروي سومش

جزو اسرار نظامي بود

 

*

 

سياستِ روز

 

ديروز

كاسه‏ ها كاملاً شكستند

نيم‏كاسه‏ ها هم همينطور

 

امروز

ديگر

چيزي

زيرِ نيم‏چيزِ ديگري ست!

**

 

 

«...»

 

پيش از آن كه به حرف بيايد چيزي، كسي

و بگويد از كسي، چيزي

راه به آخر خود رسيده است

- رسيده ‏اي، رفيق!

 

در انتهاي انتها

فانوسي روشن، هست

پيشه اش

خاموشي!

 

**

 

موش

 

داري مثلاً هنوز دورِ خودت مي‏چرخي

دورِ خودت، دورِ آنچه كه خودت نساخته ‏اي

دورِ دودِ سيگاربرگِ فيدل،

دورِ سوراخ‏هاي پس، پيش، گشاد، تنگ

دورِ باسنِ شريفِ  پامِلا  اندرسون، دور كِيف كردن‏هاي تخيلي

دورِ دنيا در هشتاد روز

دورِ خيالِ سنجاقكي كه دُم در آورده است

و فكر مي‏كند جاسوس سازمانِ سياست

دورِ  تله‏ ي كلماتِ  جنده‏ اطواري

 

دورِ تمامِ آن ‏چيزهايي كه فكر مي‏كنند

نه فكر نمي‏كنند، ثابت مي‏كنند

                                        كه تو

                                        كاملاً

                                        و فقط

                                         يك

                                        موشي!

 

*

 

نوستالژي براي نوستالژي

 

عجب اتفاق ساده‏ اي

كه

آدم هرچه غمگين‏تر مي شود

كوچك‏تر مي شود از حدِ معمولش.

 

پس ديگر هيچ معمولي نيست، اگر كه بنويسم:

چه غمگيني،  خود اي ملال بزرگ!

 

*

 

زمستان

 

تقطير روزهاي بخاري

و سيستم كارگذاري آن

در رادياتور شوفاژ

خود ‏به‏ خود چيزي قابل تأمل نيست

 

اما اگر از صحنه كنار بروي

پرده را مي كشم

تا ببيني چقدر تابستان است.

 

 

صفحه‌ی نخست

داستان

شعر

مقاله

نمايشنامه

گفت و گو

طنز

مواد خام ادبی

درباره‌ی دوات

تماس

 

 

 

شعرهايی از دفتر لکنت

 

بازچاپ مطالب دوات ممنوع است؛ مگر آنکه به دوات لينک بدهيد.

برگشت